Główne założenia

Norweski system opiera się na kilku zasadach:

 - zabawa jest ważniejsza od wyniku,

 - wszystkie dzieci mają możliwość startowania,

 - nie prowadzi się selekcji,

 - rozwija się wiele umiejętności sportowych, a nie tylko biegi narciarskie,

 - trening ma sprawiać radość.

 

Organizacja Norges Skiforbund oraz Norweska Konfederacja Sportu zalecają, aby dzieci do 12. roku życia nie były poddawane presji wyników.

 

---

Ile trenują?

Przeciętnie:

 

To oznacza około:

• 180–250 godzin aktywności rocznie, ale tylko część to trening zorganizowany.

---

Jak wygląda trening?

Przeciętna jednostka trwa około 75 minut.

Rozgrzewka (15–20 min)

Najczęściej w formie zabawy:

- berek,

- wyścigi,

- tory przeszkód,

- zabawy z piłkami,

 - ćwiczenia koordynacyjne.

 

Dzieci często nawet nie wiedzą, że właśnie się rozgrzewają.

---

Główna część (35–45 min)

Na śniegu:

 - zjazdy bez kijków,

•  - slalomy,

•  - przejazdy przez muldy,

•  - podskoki na nartach,

•  - jazda na jednej narcie,

•  - skręty,

•  - hamowanie,

•  - pokonywanie przeszkód.

Najważniejsze jest opanowanie nart.

Nie liczy się tempo.

 

---

Gry i zabawy

Bardzo popularne są:

•  - "łapanie liska",

•  - sztafety,

•  - wyścigi z przeszkodami,

•  - zabawy terenowe,

•  - poszukiwanie skarbów.

Dzieci często pokonują kilka kilometrów nawet nie zauważając tego.

---

Schłodzenie

Na końcu:

•  - spokojny bieg,

•  - rozmowa,

•  - wspólna zabawa.

Nie ma obowiązkowego rozciągania jak u dorosłych.

---

Jakie środki treningowe stosują?

Latem:

• bieganie po lesie,

• rower,

• pływanie,

• piłka nożna,

• orientacja sportowa,

• gimnastyka,

• wspinaczka,

• rolki,

• nartorolki (dopiero pod koniec tego wieku i wyłącznie w prostych formach).

Co ciekawe, wiele dzieci gra jednocześnie w piłkę nożną.

Jest to wręcz zalecane.

---

Intensywność

Prawie cały trening odbywa się bardzo spokojnie.

Nie wykonuje się:

• treningu progowego,

• interwałów,

• treningu mleczanowego.

Szybsze bieganie pojawia się wyłącznie podczas zabaw.

---

Technika

Najważniejsza część szkolenia.

Dzieci uczą się:

• równowagi,

• ślizgu,

• pracy nóg,

• rytmu,

• czucia nart.

Nie analizuje się techniki przy pomocy wideo na każdym treningu.

Instruktor pokazuje ćwiczenie, dzieci je powtarzają.

---

Siła

Nie stosuje się treningu siłowego.

Zamiast tego:

• wspinanie,

• skoki,

• tory przeszkód,

• zabawy na drabinkach,

• przewroty,

• czołganie,

• rzuty piłkami.

---

Starty

W wieku 7–10 lat:

• bardzo dużo zawodów lokalnych,

• dystanse od 500 m do 2 km,

• często bez oficjalnych wyników dla najmłodszych,

• każde dziecko otrzymuje medal lub upominek.

Nie ma presji na wygrywanie.

---

Rola rodziców

To jeden z filarów systemu.

Rodzice:

• przygotowują trasy,

• smarują narty,

• organizują zawody,

• prowadzą bufety,

• pomagają trenerom.

W wielu klubach trenerzy pracują społecznie.

---

Jak wygląda rok treningowy?

Przykład dla dziecka 9–10-letniego:

Maj–czerwiec

• bieganie,

• zabawy,

• rower,

• orientacja.

Lipiec–sierpień

• wycieczki górskie,

• pływanie,

• gry zespołowe.

Wrzesień–październik

• więcej ćwiczeń imitacyjnych,

• pierwsze proste treningi na nartorolkach (dla chętnych).

Listopad

• pierwsze treningi na śniegu.

Grudzień–marzec

• 2 treningi tygodniowo,

• lokalne zawody,

• rodzinne wyjazdy na narty.

---

Czego nie robią Norwegowie?

To często najbardziej zaskakuje trenerów z innych krajów.

Do 10. roku życia zazwyczaj nie stosują:

• specjalistycznych interwałów,

• pomiaru tętna,

• testów wydolnościowych,

• planów treningowych z rozpisanymi strefami,

• treningu siłowego z ciężarami,

• dużej liczby kilometrów,

• selekcji dzieci,

• całorocznej specjalizacji wyłącznie w biegach narciarskich.

---

Dlaczego ten model działa?

Norwescy trenerzy zakładają, że największy potencjał rozwoju wydolności przypada na wiek nastoletni i młodzieżowy. Dlatego dzieciństwo wykorzystują przede wszystkim do budowania:

• doskonałej koordynacji,

• równowagi,

• umiejętności technicznych,

• wszechstronności ruchowej,

• motywacji do uprawiania sportu.

Efektem jest to, że zawodnicy wchodzący w wieku 13–16 lat mają bardzo solidne podstawy techniczne i wysoki poziom sprawności ogólnej, dzięki czemu później mogą znacznie zwiększyć objętość i intensywność treningu bez utraty radości z uprawiania sportu.

 

 

 

kace

 

p.s  UWAGA!! Niech nie zwiodą Was te małe ilości godzin. Dzieci w Norwegii w wieku o którym piszemy mają około 1014 godzin aktywności tygodniowo. No, ale o tym w kolejnym tekście.