Po tłustych latach kombinacji norweskiej w USA, ostatnio przyszły lata nieco chudsze. Nawet brązowy medal w drużynie w Val di Fiemme (2013) nie pomógł i krajowa federacja uznała dwubój za mało perspektywiczny sport i zdecydowała się na odcięcie finansów od wszystkich kadr. Nie wiadomo jaka będzie teraz przyszłość tego sportu za oceanem.
Tiger Shaw, czyli prezes krajowego związku w USA w skład którego wchodzi m.in. kombinacja norweska, poinformował oficjalnie, że po dniu 31 lipca 2014 roku zmieniają się zasady finansowania zespołu w dwuboju zimowym. Najkrócej rzecz ujmując od tego momentu nie będzie on finansowy jako drużyna trenująca w szeroko rozumianym szkoleniu centralnym. Zawodnicy muszą teraz szukać wsparcia finansowego na własną rękę.
Prezes zaznaczył jednak wyraźnie, że najlepsza trójką, która będzie kontynuować karierę, czyli Bryan i Taylor Fletcherowie oraz Bill Demong, będzie mogła liczyć na wsparcie. Będzie ono jednak na zdecydowanie niższym poziomie niż dotychczas (ok. 40 tysięcy dolarów na cały sezon). Będą to indywidualne pieniądze poszczególnych sportowców, a nie sumy przeznaczone na szkolenie centralne. Na przestrzeni ostatnich czterech lat kombinatorzy finansowani byli na poziomie 580-650 tysięcy dolarów. Koszt przygotowania w czteroletnim cyklu olimpijskim to prawie trzy miliony. W dniu 31 lipca najprawdopodobniej swoją pracę zakończą trenerzy Dave Jarrett i Greg Poirier, gdyż po prostu nie będą finansowani. Amerykanie muszą teraz liczyć na fundacje lub indywidualnych sponsorów. Władze związku zamierzają oczywiście prężnie pracować i wspierać kluby m.in. Lake Placid, Steamboat Springs czy Park City.
Przyczynami takiej decyzji są oczywiście słabsze wyniki seniorskie i juniorskie, które zdaniem działaczy nie dają nadziei na znaczące wyniki w przyszłości. Tym samym kombinacja norweska wypadła ze sportów dobrze rokujących i została zdegradowana do poziomu skoków narciarskich w USA. Na ten moment nie wiadomo więc czy kadra B i kadra juniorska będą w ogóle w przyszłym sezonie funkcjonować. Bill Demong w przypadku niewypracowania jakiegoś sensownego stanowiska rozważa zakończenie kariery.
Konrad Rakowski
