norwegia

Szósty artykuł serii opracowań materiałów treningowych przygotowanych przez Norweski Związek Narciarski, w których przybliżają swój sposób na sukces, swój system treningowy. W poprzednich artykułach poznaliśmy już strukturę czasową objętości treningu i jej rozkład na pracę wszechstronną i ukierunkowaną w części pierwszej; podział intensywności wysiłku i procentowy rozkład treningu na poszczególne z nich w części drugiej oraz opis rocznego makrocyklu treningowego w podziale na podokresy i przykładowe plany treningowe dla polskich kategorii junior D, C, B i A w częściach trzeciej, czwartej i piątej. Dziś pora na instrukcje jak planować sesje rozwojowe, zapraszam!

 

 

 

W trzeciej części norweskiego modelu treningowego (http://skipol.pl/kocham_biegowki_trening_technika/artykul/10562-norweski-model-treningowy-czesc-3-plany-treningowe-dla-13-14-latkow ) opisywałem jak powinna zmieniać się intensywność „szybkich” treningów w czasie : zaczynamy od intensywności i3 w lato, aby jesienią stopniowo przejść przez intensywność i4 aż do i5 w sezonie narciarskim w zimę. Poniżej przypomnienie tabelki z podziałem intensywności :

 

system norweski

 

 

Więcej o strefach intensywności w części drugiej (http://skipol.pl/kocham_biegowki_trening_technika/artykul/10550-przepis-na-mistrza-biegowek-norweski-model-treningowy-czesc-2 )

Dziś pora na porcję wiedzy o tym jak komponować szybkie treningi w zależności od tego w jakim okresie przygotowań jesteśmy i w jakim wieku są nasi zawodnicy.

 

Juniorzy B – Juniorzy Młodsi

system norweski

 

Juniorzy A – Juniorzy Starsi

system norweski

 

Seniorzy

system norweski

 

Przedstawione w tabelach dane są przygotowane dla zawodników od 17 roku życia, w przypadku młodszych zawodników szybkie treningi powinny być przeprowadzane w prostszej, zachęcającej do rywalizacji formie, np. : zabawy, wyścigi itp.

Intensywne jednostki treningowe są przez Norwegów nazywane jednostkami rozwojowymi, to głównie na nich zależy nam aby obserwować progres zawodnika. Najważniejszym czynnikiem świadczącym o progresie jest poprawa prędkość biegu (przy tej samej intensywności wysiłku). Nie ma jednak co liczyć, że robiąc przez „x” lat ten sam trening nasz zawodnik będzie wciąż stawał się coraz szybszy, dlatego ważne jest aby dobierać odpowiednie bodźce treningowe, a to wszystko po to, żeby rozwój był jak najdłuższy i zawodnik mógł dojść do jak najwyższego poziomu. Najważniejsze zmienne jakie powinny ewoluować to sumaryczny czas trwania szybkiego treningu, które możemy modyfikować poprzez czas trwania odcinków i ilość odcinków oraz czas trwania przerwy.

 

 Układając plany treningowe dla podopiecznych według norweskich wytycznych musimy również pamiętać, że:

   - dobór czasu trwania odcinków i czasu przerwy ma wpływ na charakter wykonywanej pracy

   - czas trwania odcinków i przerw powinien być dopasowany do poziomu wytrenowania zawodnika

   - należy zachować odpowiednią proporcję treningu wysoko intensywnego do treningu o niskiej intensywności

     (trening o wysokiej intensywności i zawody powinny stanowić 8-12% łącznej objętości treningu)

   - o optymalnej progresji całkowitej objętości (5-10% w skali roku).

 

Zapraszam do zadawania pytań  i konstruktywnej dyskusji.

 

Arkadiusz Posiadała